وقتی کسی از گیتار حرف میزند,غالبا منظورش یکی از سازهای متعددی است که تحت یک نام معروفیت دارند.مانند گیتار کلاسیک مدرن,گیتار فلامنکو,گیتار با سیم های فلزی(guitar acoustic),گیتار الکتریکی.در حالی که این سازها از نظر صدایی که ایجاد می کنند,شکلی که دارندوانگیزهایی که نوازندگان آنها را وادار به نواختن آنها می کند,تفاوت های اساسی دارند.
گیتار کلاسیک معمولا انسان را به یاد آن نوع موسیقی می اندازد که در خور این ساز است.حال آنکه گیتار الکتریکی در معنی,حاوی تصویری از زندگی مدرن امروزی و یک فرهنگ عامه است و گیتار فلامنکو تصویری از یک موسیقی محلی و فولکلوریک را به ذهن می آورد و ان در حالی است که گیتار امریکای لاتین کاملا نادیده گرفته میشود.

 

با وجود این ,امروزه این سازهای مختلف مرزهای یکدیگر را در هم ریخته اند.مثلا گیتار کلاسیک باسیمهای نایلونی در موسیقی جاز شرکت می کندودیده میشود که گیتار با سیمهای فلزی در دستهای نوازندگان چیره دست,آثار کلاسیک را اجرا می کند.و این در حالی است که گیتار الکتریکی روی فکر قدیمی اهنگسازان,مبنی بر اینکه سازی است تنها در خور موسیقی عامه,خط بطلان کشیده و امروزه توسط برخی آهنگسازان و موسیقی دانان طراز اول مورد توجه قرار گرفته.ضمن اینکه کماکان یک آلت موسیقی راک محسوب می شود.محبوبیت گیتار فلامنکو نیز امروزه از حد سرزمین اصلیش,یعنی آندلس فراتر رفته و جهانی شده است.گیتار امریکای لاتین هم به لطف آهنگسازانی چون ویالوبوس(villalobos), پونس(ponce),باریوس(barrios)و نیز ریتم های عامیانه ای مثل سامبا و بوسانوا,امروزه در تمام دنیا شنونده دارد.