از آنجا که این تار فقط یک صدای ساده ایجاد می کرده,برای داشتن چندین صدا,ابتدا یک و بالاخره چندین تار به اندازه های کوتاه تر به کمان بسته شد و از این طریق چندین صدا تولید گردید.ازدیاد این تارها و افزوده شدن یک جعبه تشدید صوت,مجر به اختراع چنگ کمانی(harp arquee)گردید.

مجموعه ای از تار,بر طبق اصول فیزیکی و کمی متفاوت با آنچه در سابق وجود داشت ,با نام لیر(lyre)ظهور کرد,که در آن سیمهایی به طول مساوی کار گذاشته شده بود.یونانی ها دو نوع لیر داشتند.یکی به نام لیرا و دیگری به نام کیتارا(kithara).کیتارا به وسیله رومی ها تغییر شکل یافت و نام گیتار از همین کلمه گرفته شده است.

در تمام دنیا ادوات موسیقی وجود داشت و به طور دائم در حال تغییر شکل بود.بعدها رومی ها برای نخستین بار سازهایی مثل سیتارا(cithara),پاندورا(pandura),فیدیکولا(fidicula)را نواختند و از این راه آلات کوردرفن در تمام اروپا رواج یافت.فیدیکولا سازی بود شبیه لوت که از اسم آن,اسم هایی مثل ویولن,ویهوئلا(vihuela),ویولا مشتق گردید.

در سده هشتم میلادی حمله اعراب به اسپانیا,سازهایی از قبیل عود,رباب و کیتارا(quitara)را به مردم ات کشور معرفی کرد.در خارج از اسپانیا,در اروپا انواع آلات موسیقی کوردوفن به صورت کم و بیش وجود داشت.تصاویری که از سده نهم به یادگارمانده اند,ادوات کوردوفن دسته دار را نشان می دهند.

نخستین گیتار های واقعی در آغاز رنسانس به ظهور ر سید.این گیتار ها از سایر سازهای دسته دار آن زمان,به دلیل داشتن بدنه ای باریک و شکلی مدور,متمایز بودند.از آن زمان به بعد گیتار بدنه ای بزرگتر و مدورتر به خود گرفت.
در شماره آکورداژ سیمهای آن هم تغییراتی یه وجود آمد.ولی آنچه در گیتار به طور ثابت باقی ماند,عبارت بود از شکمی مدور,سیم هایی نرم و بدنه ای با سطوح موازی.
گینار کلاسیک مدرن,گیتار فلامنکو,گیتار با سیم های فلزی و گیتار الکتریک,تماما شکل های جدید هستند.حتی در اواسط سده ی نوزدهم بین گیتار کلاسیک و گیتار فلامنکو که هر دو اینها از گیتار اسپانیایی مورد استفاده اوایل سده سر چشمه گرفته اند,تفاوتی وجود نداشت.گیتار فولک آمریکایی پنجاه سال بعد,یعنی در سال 1900به ظهور رسید.که خود این ساز از گیتار های زهی(روده ای)که در اصل اروپایی بودند,سر چشمه گرفت که در زمان فتوحات اسپانیایی ها در سده شانزدهم میلادی به امریکا و مکزیک آورده شد.گیتار با سیم های فلزی به نوبه خود مادر گیتار الکتریک محسوب می شود.نخستین گیتار های آکوستیک الکتریکی سال های 1920و1930,در حقیقت گیتار هایی با سیم های فلزی بودند,که تنها به یک میکروفن مجهز شده بودند. گیتارهای الکتریکی تو پر که پس از جنگ جهانی دوم به ظهور رسید,به قدری با گیتار های دیگر متفاوت بود که این اندیشه را به وجود آورد که آیا می شود آنها را در رده ی گیتار محسوب داشت؟به هر حال نحوه ی نواختن این گیتار ها به قدری شبیه به گیتار های آکوستیک(سر چشمه ی اصلی آنها)می باشد,که نمی توان آنها را در رده ی دیگری به جز گیتار گذاشت.

پایان